NRC-artikel

Ze heeft een ongekende drive om te presteren

Cindy Burger De tennisster uit Volendam won met het Fed Cup-team van Rusland en presteert nu goed in Rio de Janeiro. Haar droom: zich plaatsen voor een grand slam.

 
Cindy Burger, in de zomer van vorig jaar op een toernooi in Duitsland.Foto Jimmie48 Photography 

Leuk, een balletje slaan met haar vader op de gravelbanen in Volendam. Cindy Burger was acht jaar oud en hield van tennis. Maar belangrijker vond de kleine Cindy het om de baan te vegen. De voetafdrukken moesten weg. Elke tien minuten wilde ze het gravel weer mooi glad maken. Haar vader, Theo Burger, speelde het spel geduldig mee. „Ik wilde dat ze vooral plezier had in het spelletje, dus ging ik maar niet tegen haar tekeer dat we door moesten spelen.”

Inmiddels ligt alle focus op het tennis. En het gaat goed. Burger, 23 jaar en de nummer 187van de wereld, won maandag voor het eerst een partij op een WTA-toernooi. Woensdag stootte ze door naar de kwartfinale in Rio de Janeiro door binnen een uur de Bulgaarse qualifier Elitsa Kostova te verslaan (6-3 en 6-0), op gravel. In de kwartfinale neemt Burger het vrijdag op tegen Francesca Schiavone, de Italiaanse die in 2010 Roland Garros won.

Meteen maar de Fed Cup winnen

Eerder deze maand beleefde ze met het Nederlandse Fed Cup-team een onverwacht succes door in Moskou favoriet Rusland te verslaan; een onvergetelijk debuut voor Burger, die zelf in het dubbelspel verloor – de strijd was toen al beslist.

Vader Theo en moeder Anja volgen haar verrichtingen vanuit Volendam op de voet. De sensatie in de Fed Cup was onlangs nog wel op televisie te zien, maar beelden van de buitenlandse toernooien die hun dochter speelt zijn er nauwelijks. Meestal blijft niets anders over dan delive score in de gaten houden. Dan horen ze later wel hoe het gegaan is.

Er zijn wel beelden. Zie Burger in actie in 2013, in Boedapest:

Zo ook afgelopen maandag. Door het tijdverschil met Brazilië werd het wel heel laat en dus gingen vader en moeder Burger alvast naar bed. Om half drie ’s nachts ging de telefoon. Cindy aan de lijn. „Normaal belt ze nooit, zeker niet op dat soort tijdstippen. Maar nu was ze zo enthousiast”, vertelt Anja. Logisch ook. Ze won voor het eerst een wedstrijd op een WTA-toernooi. Die blijdschap moet gedeeld worden.

Cindy hoef je niet te motiveren

Vincent van Gelderen traint Burger al sinds ze acht jaar oud is, op de tennisschool in Middenbeemster. Nog steeds neemt hij haar onder zijn hoede als ze in Nederland traint. Zo vormt hij de thuisbasis voor Burger. Van Gelderen roemt vooral de drive van zijn succesvolle pupil. „Al van jongs af aan haalde ze het beste uit haarzelf. Ze wilde niet alleen van anderen winnen, maar ook voor haarzelf tot het uiterste gaan. Ze werkt keihard. Altijd maar weer trainen, verbeteren. Talent heeft ze, maar daarbij heeft ze een grotere drive dan wie ik ook ken.”

Haar vader beaamt dat. „Ik hoef haar nooit te motiveren om te gaan trainen, ik moet haar juist afremmen.” Soms moest ze noodgedwongen stilzitten. Toen ze zestien was kreeg ze last van blessures aan polsen en knieën. Even stopte haar ontwikkeling, maar het stilde de ambitie niet. In 2013 en 2014 won ze een kleiner ITF-toernooi. Intussen speelde ze al in de kwalificaties van drie van de vier grandslamtoernooien, maar de eerste ronde bereikte lukte nog niet.

In maart kan ze haar droom waarmaken op het enige grandslam dat op haar lijstje ontbreekt. Dan staat ze hoogstwaarschijnlijk in de kwalificaties van Roland Garros. Op gravel, de ondergrond waarop ze in Volendam en Middenbeemster groot werd.

Cindy wint in kwalificatie Roland Garros

Cindy Burger is door naar de tweede kwalificatieronde op Roland Garros. Bij haar debuut op het Parijse gravel was de Volendamse met 6-2 6-3 te sterk voor de thuisspelende wildcardhoudster Sherazad Reix (WTA-212).

Bij vier eerdere pogingen in kwalificatietoernooien op Grand Slams bleek de eerste partij telkens het eindstation. In de tweede voorronde treft Bruger de Amerikaanse Sachia Vickery (WTA-164).

US Open

Hello everyone!

I’m going to start where I ended my last blog. My first Grand Slam. Every child has a dream, so did I. Playing a Grand Slam (and win it of course, but we’re not that far yet). Unfortunately, at the Juniors I didn’t reach it, also because of too many injuries. The better it is that I’ve reached it now!

I did everything I always do when I’m preparing for a tournament: be there on time, practising a lot to get used to the courts, balls and weather circumstances and to explore (where the **** is the restaurant/changing room/practise court/gym and so on). To be walking around there has a big impact on you, even though you don’t feel like it does. Everyone also tells you to enjoy your time, but that’s not why I’m going there! I’m not there to be a ‘tourist’, I’m there to see how good I am at the moment and to develop my game on hardcourt.

I started my match pretty good, but my level dropped. I could turn it around a little bit, but not enough to win. It was a pity, because I felt like I could have done better.

us open7

The months after the US Open have been tough. During a career you have to learn a lot. You try new things which turn out to be not good for your game or you take risks which you shouldn’t have taken. This is what happened with my choice of tournaments to play. I thought the US Open was too early to start playing on hardcourt, so I decided to go back to clay. And after to hardcourt, back to clay and in the end to hardcourt. Good idea? Not for me. telling dat ik de Grand Slams nooit heb kunnen halen, mede door teveel blessures. Des te mooier is het dan natuurlijk als je het bij de senioren wel haalt! Je kan het bij de jeugd natuurlijk ontzettend goed doen, maar uiteindelijk is het ‘echte’ werk bij de senioren.

Not just because of that, but also because of other things, I didn’t play the way I would have wanted. So I had to go back to basics and take care of my shots. Sometimes it takes more time. During practise my level went up quickly, but matches are always different. The past few weeks I had times when I played really good, so I’m on my way back and after some close matches I’m sure sometime soon those matches will me mine!

US Open

Hallo allemaal!

Ik zal deze blog even beginnen met de US Open, waar ik de vorige keer was
gebleven. Mijn allereerste Grand Slam. Als kind heeft iedereen een droom, ik
dus ook. Een Grand Slam spelen.. (en die natuurlijk winnen, maar zover zijn we
nog niet!) Bij de jeugd heb ik dat nooit kunnen bereiken, mede door teveel
blessures. Des te mooier is het dan als je het bij de senioren wel haalt!

Ik heb ernaartoe geleefd zoals elk ander toernooi: op tijd er zijn, veel
trainen om te wennen aan de baan, ballen en weersomstandigheden en zo snel
mogelijk het park verkennen. Het park verkennen duurde dit keer wel iets langer
dan normaal en heeft onbewust toch wel een enorme impact op je. Ondanks dat iedereen
zegt dat je ervan moet genieten, is dit natuurlijk niet waarvoor je naar de US
Open gaat! Ik sta daar niet om de ‘toerist’ uit te hangen, maar om te kijken
waar ik sta en voornamelijk mezelf verder te ontwikkelen op hardcourt!

Ik begon erg goed aan de wedstrijd, maar zakte in. Ik kon mijn niveau nog
omhoog tillen, maar niet hoog genoeg om de wedstrijd te winnen. Zonde, want er
had meer in gezeten!

us open

De maanden na de US Open zijn zwaar geweest. Tijdens je carrière loop je wel is
ergens tegenaan, waar je daarna van moet leren. Je probeert nieuwe dingen, die
niet goed blijken te zijn of neemt een risico dat je beter niet had kunnen
nemen. Zo had ik dat met mijn keuzes voor toernooien. Ik vond de US Open te
vroeg om de omschakeling te maken naar hardcourt en besloot terug te gaan naar
gravel. En daarna weer naar hardcourt, terug naar gravel en dan toch maar naar
hardcourt.. Goed plan? Voor mij niet.

Niet alleen daardoor, maar ook door wat andere factoren ging ik steeds
krampachtiger tennissen en dat kwam mijn tennis niet ten goede. Back to basics
dus en eerst zorgen dat ik weer los ging tennissen. Soms kost dat wat meer tijd
dan andere keren. In de trainingen ging het vrij snel goed, maar de wedstrijden
waren toch nog een ander verhaal. De laatste weken was het bij vlagen weer heel
goed, dus ik ben weer op de weg terug en na een hoop ‘close’ wedstrijden te
hebben verloren weet ik zeker dat het binnenkort wel mijn kant op gaat vallen!

Resultaten

Hallo allemaal!

De laatste paar maanden zijn oke geweest voor mij, niet perfect, maar ook niet slecht. Ik zal een korte update geven van de resultaten. Na mijn elleboogblessure startte ik in China. Het was moeilijk om weer op te starten, maar de tweede week haalde ik toch een kwartfinale in een 50.000. Niet slecht natuurlijk!

De weken daarna waren niet geweldig, maar wat kan je verwachten na 2 maanden? Ik ging langzamerhand beter spelen naarmate ik meer wedstrijden kon spelen in de Duitse competitie en in de toernooien. In juni ging mijn niveau omhoog en speelde ik een aantal goede wedstrijden in Duitsland en Frankrijk. In Frankrijk had ik mijn beste week, maar daar verloor ik in de kwartfinale. Ik was beter, maar maakte de verkeerde keuzes op de belangrijke momenten.

Als je kijkt naar de week erna, is daar mijn resultaat het beste geweest! Ik won mijn eerste 25.000 titel in Perigueux, terwijl ik niet mijn beste tennis speelde en iedere wedstrijd hard moest werken! Ik nam een week rust om me weer voor te bereiden op de volgende toernooien, maar raakte geblesseerd aan mijn heup de week erna waardoor ik 1,5 week niet kon tennissen. Hierna voelde ik me alsof ik weer opnieuw moest beginnen, maar omdat ik wederom iedere wedstrijd hard probeerde te werken om mijn niveau omhoog te krijgen, lukte het me om een halve finale te halen!

Het niveau gaat steeds meer omhoog en ik ga me nu voorbereiden op een nieuw avontuur: de US Open kwalificatie! Mijn nieuwe ‘hoogste ranking’ van 216 heeft het mogelijk gemaakt dat ik me kan gaan richten op mijn eerste Grand Slam!
Ik heb er zin in en hou jullie op de hoogte van de resultaten.

Results

Hello everyone!

The past few months have been oke to me, not perfect, but not bad as well. I will
give you a short update from my results. I started off in China after my elbow
injury. It was hard to get started again, but the second week I was able to
reach the quarterfinal in a 50.000. Not bad at all.

The weeks after the results weren’t great, but what can you expect? I started to play better, because I was
able to play more and more, in German league and tournaments. In June my level
got higher and I played some good matches in Germany and France. In France I
had my best week, but lost in the quarterfinal, while being better, but not
making the right choices on big points.

The week after, was the best week if you look at the result! I won the 25.000 tournament in Perigueux! I didn’t play
as good as the previous week, instead I had to work hard to win every match,
but it worked! It was the first ‘Challenger’ I won!

I took a week off to rest and prepare for the next tournaments. I got injured during the next tournament
and couldn’t play for 1,5 weeks. After I felt like I had to start all over
again, but kept working hard and reached a semifinal in the next tournament.

The level of my game is getting better again, so I’m ready to prepare for a new
adventure: the US Open qualies! My new highest rank of 216 made me able to play
my first Grand Slam, which is obviously exciting. So I’m looking forward going
there and I’ll keep posted about what happens!

My very first tennis clinic!

Hello everyone!

Here’s a short update about the past weeks.

As you all know I have a break at the moment because of my elbow. I wanted to
take this break now, because my intention is to be perfectly prepared for the
summer!

2 days ago I’ve had a MRI scan, to make sure everything is oke. I’m feeling
much better, it was just to be 100% sure. The MRI showed us what we already
knew, so I’m really happy nothing is seriously wrong and from now on I can
start playing more again!

 

You might ask yourselves what I’m doing these days. Well.. I’ve been busy all
the time!

Last Saturday I organised a small tennis event (clinic) at the tennis club
where I started playing tennis, TV Dijkzicht. Why should I do something like
that? As a tennis player it’s hard to get some sponsors these days. By
organising this clinic I hoped to get some publicity in my village, Volendam,
and of course to give the members of the club a joyful afternoon!

To make sure it would all work out fine, I’ve had some sleepless nights (I always want everything to be perfect). There were some things that made me really stressed, like the weather, the courts and the amount of entries. Worst thing is, of
course, I had absolutely no influence on these things. In the end I was really excited, because: there was no rain, the courts were ready and I had nearly 40 members who had signed up! I couldn’t have wished for anything more! We had a
tremendous afternoon and everyone was so enthusiastic! They really made the
most of it, which made me so proud! The fact that there were so many volunteers
who helped me out and were happy to help me on their free Saturday made me even more proud. Because without them there wouldn’t have been a clinic!

 

Besides everything I’m doing, there are more important things! My recovery. I’m
working hard every day to make sure I will be in shape this summer. The gym
isn’t my favourite place to be, but I know I’m going to be stronger after!

I hope in 2 weeks I will be able to practise normally and serve from the baseline
again.

I will keep you posted!

Mijn eerste tennisclinic

Hallo allemaal!

Even een korte update van de afgelopen weken.

Zoals jullie weten heb ik een blessure aan mijn elleboog gekregen. Uit voorzorg
heb ik gezegd dat ik dit nu wilde aanpakken, zodat ik aankomende zomer kan gaan
knallen!

Afgelopen dinsdag heb ik een MRI scan gehad, om alles uit te sluiten. Het gaat
namelijk een stuk beter, maar we wilden er 100% zeker van zijn. De MRI heeft ons
verteld wat we al wisten: er is een bandje opgerekt, maar verder is er
gelukkig niets aan de hand! Kort gezegd: ik kan weer opbouwen!

 

Dan zullen jullie je afvragen, wat ik doe als ik minder tennis. Ik kan jullie
geruststellen: ik heb niet stilgezeten!

Afgelopen zaterdag heb ik namelijk een clinic gehouden op de club waar ik ben
begonnen met tennissen: TV Dijkzicht. Waarom een clinic? Als individuele sporter
is het lastig om in deze tijd sponsors te krijgen, dus ook ik heb daar last
van. Door deze clinic wilde ik wat meer naamsbekendheid in Volendam creëren en
natuurlijk de leden een leuke middag geven!

Ik heb het allemaal zelf georganiseerd en zeker als je mij een beetje kent (ik ben heel erg perfectionistisch), weet je zeker dat ik het goed wilde doen! De bekende slapeloze nachten heb ik dus wel gehad. De stress vooraf was ook voornamelijk over dingen waar ik geen invloed op had: het weer, de inschrijvingen, de banen.. Uiteindelijk kwam dit allemaal goed: we hadden prachtig weer, namelijk geen regen! Wel wat wind, maar goed, daar kunnen we mee leven. De inschrijvingen stroomden op het laatst nog binnen, waardoor we bijna 40 inschrijvingen hadden! En ook de nieuwe banen waren klaar, zacht, maar klaar! Wat wil een mens nog meer?! We hebben er een hele leuke middag van gemaakt en iedereen was enthousiast en werkte keihard! Natuurlijk ben ik extra trots op het feit dat ik zoveel vrijwilligers heb kunnen vinden die mij met veel enthousiasme hebben willen helpen op hun vrije zaterdag, zonder hen geen clinic!

Naast al dat geregel ben ik natuurlijk ook keihard aan het werken voor mijn
herstel, want daar gaat het om. Ik werk iedere dag in de fitness om ervoor te zorgen dat ik aankomende zomer topfit ben! De fitness is niet de plek waar ik het
liefst ben, maar nu ik even niet anders kan, wil ik ervoor zorgen dat ik straks
de basis heb gelegd voor een goede zomer!

Ik hoop over 2 weken weer goede trainingen te kunnen draaien en dan weer rustig
aan van de baseline te kunnen serveren.
Ik hou jullie op de hoogte!